کودکی کنجکاو می پرسد:
                                                          ایها الناس ، عشق یعنی چه؟
دختری گفت: اولش رویا
                                                          آخرش بازی است و بازیچه
مادرش گفت: عشق یعنی رنج
                                                          پینه و ز خم و تاول کف دست
پدرش گفت: بچه ساکت باش
                                                          بی ادب ، این به تو نیامده است
رهروی گفت: کوچه ای بن بست
                                                          سالکی گفت: راه پر خم و پیچ
در کلاس سخن معلم گفت :
                                                          عین و شین است و قاف ، دیگر هیچ
دلبری گفت: شوخی لوسی است
                                                          تاجری گفت : عشق کیلو چند؟
مفلسی گفت: عشق، پرکردن
                                                          شکم خالی زن و فرزند
شاعری گفت: یک کمی احساس
                                                          مثل احساس گل به پروانه
عاشقی گفت: خانمان سوز است
                                                          بار سنگین عشق بر شانه
شیخ گفتا: گناه بی بخشش
                                                          واعظی گفت : واژه بی معناست
زاهدی گفت: طوق شیطان است
                                                          محتسب گفت: منکر عظما است
قاضی شهر عشق فرمود
                                                          حد هشتاد تازیانه به پشت
جاهلی گفت: عشق را عشق است
                                                          پهلوان گفت: جنگ آهن و مشت
رهگذر گفت: طبل تو خالی است
                                                          یعنی آواز آن ز دور خوشست
دیگری گفت: از آن بپرهیزید
                                                          یعنی از دور کن بر آتش دست
چون که بالا گرفت بحث و جدل
                                                          بین آن قیل و قال من دیدم
طفل معصوم با خودش می گفت :
                                                          من فقط یک سوال پرسیدم !